Damlalar yüzüme düştüğünde, silmeni isterdim..Islak bir hüzün yaşadığım..Yalnızlığım dal verdiğinde üstünde çiçekleri de olsun isterim...
Kendime yakıştıramadım hüzünler yaşıyorum..Haketmediğimi düşündüğüm üzüntüler..Mutluluklara uzaktan imrenerek bakarken yetim kalmış sevgimi düşünüyorum..Beraber yaşanmaz mıydı sevgi..? Tek başıma kalırsam sevgimle, adı ne olur bilir misin..? Ben bilmem...Adını bile koyamadığım bir düşün içinde gezinir dururum..Mazgallardan akıp gitmek isterim..Yüreğim sığmaz patikalara, geniş ve aydınlık bir yol bulmak isterim...
Sıcak nefesinin koynunda uyumak vardı şimdi..Saatin vuruşuyla nefesini sayardım bilir misin..Ne kadar değerlidir o kısa zamanlar bilir misin..Ben bilirim..Çünkü hiç yaşanmadı, yaşanamadı..
Senin değerlin olmak, sana şımarmak, sana ağlamak ve yine sende gülmek isterdim..Bahsettiklerim hayatın ta kendisi..Ben hayatı sende görmek isterdim..
Beğenmedin belki sana sunduklarım ve sunacaklarımı..Göremedin belki, içime sinişimin yegane sebebini..Çekinmemin ardında kalan sıcacık bir özlemi..Hissedemedin..
Bakmak dediğimiz görmeye eş değil..
Hayalini kurmak güzelse eğer düşünsene sevgilim..Ne güzel olurdu hayalini yaşamak..
Tutunamadığım bir rüzgarsın..Nasıl dokunabilirim sana...Söyle..Kaç yağmur geçecek ömrümden, kaç hayal yaşanamadan karışacak toprağa...
Gözlerinin önünden akıp giden sele beni ıslatmaz diye mi bakıyorsun ?Belki bugün değil..Ama yarın olacak..
bazen terkedişlerdir en zor olan...Aklında ne kadar kurarsan kur , bir gidişin vazgeçilmezleri vardır herzaman..Hayatta herzaman vardır hayır diyemeyeceğimiz bir iki insan..Kimler midir ..Anne babadan başkası değildir tabi ki..
Gidişimin önünde duranlardır annem ve babam...
Zor günlerde yanımda olmasını istedim..Aile, arkadaş, komşu..Hepsi çabalar benim için ama ben onun da beni görmesini isterdim...Yanımda olsun sadece üzülme desin yeterdi bana..Bunu bile yapamayacak kadar uzak bana,bense hala belki duyumsar diye bekleyen bir hayalperest..Sınavımı yalnızlıkla vermek artık ağır yük..Taşıyamayacağım kadar ağır..Ya içimdeki beklenti bitsin ya da bu yalnızlık...
Zorlukların ilerde bana güzellikleri müjdelemesi ihtimali umut verici...her nekadar bu umuda yaslanmaya çalışsam da karamsarlık gözlerimin beyazını bile soldurdu..Gülen gözlere imreneceğim hiç aklıma gelmezdi, huzursuzluk beni yakalamadan önce..Bir kağıt parçası gibi buruşturup çöpe atmak istiyorum 2009 yılından kalan son artıkları...Yeni yıla yeni bir sayfayla başlamak istiyorum ve en çok da bir güzellikle merhaba demek istiyorum 2010 denen meçhule...Umudum yok diyip kendimi kara kuyulara göndersem de fazla kandıramam elbette umudum var..Ama büyük ama küçük..Umut etmeden nefes almak ne mümkün..
2009 a ait aklıma gelen tek güzel şey bir iki tane iyi arkadaş edinmek..Gerisi sıkıntı, gözyaşı..Amacım bir yeni yıl yazısı yazmak değil lakin son aylarımı umut ederek geçiriyorum..elimde değil..
Beni kimse sen gibi sevmedi...
Evcilik oynamamı istediler..Mantıklı herşey mutluluk vermeyebiliyor.Kendi kendime gelin oldum, kendim yazdım oynadım ağladım...
Hayatta herkesin bir sınavı var.Benimki en yalnız tarafından yakalıyor ruhumu..
Bazen gerçekten çıldırabilirim diye düşünüyorum...Rakamla iki kişi sayabiliyorum, ama içe dönüp baktığımda sadece kendimi görüyorum. yine tek başına...
Bana bu evcilik oyununu oyna dediler...Yazdım oynadım ağladım...
Zamana terk ettim eylemleri..Hareketsizlik tevekkülü getirir diyerekten, bekliyorum..
« Önceki :: Sonraki »
